Deze ervaring mocht ik met toestemming van betrokkenen publiceren en omvat wederom een verhaal achter gedrag, maar omvat ook wat ik kan betekenen in dit alles, een brug die moeilijk te vinden is.
Na mijn ongeval bleef ik contact houden met de ergotherapeut van het revalidatiecentrum. Tijdens mijn revalidatie had ik haar ook mijn eigen verhaal verteld, zoals het hier op de website beschreven staat.
Op een dag belde ze mij op met de vraag of ze een man mijn nummer mocht geven. Achteraf vertelde ze mij dat hij in het centrum bekend stond als nors en verbaal agressief, maar dat ze voelde dat er meer achter zat. Ze gaf hem haar gsm en verliet even de kamer zodat hij in alle rust en privacy kon praten.
Ik begon het gesprek heel eenvoudig, over het centrum, de cafetaria en hoe de dagen daar verliepen.
Ik vertelde hem uiteindelijk ook mijn eigen verhaal, een lang gesprek waarin ik vooral sprak en hij vooral luisterde. Maar in niets hoorde ik een agressieve of harde man, Integendeel, af en toe hoorde ik aan de andere kant van de lijn zelfs een stille glimlach. Het gesprek eindigde die dag.
De volgende dag belde hij mij opnieuw op. Hij vertelde dat hij heel de nacht had liggen nadenken over mijn verhaal en hoe hij bepaalde grote lijnen herkende in zijn eigen leven en problemen. Niet omdat ons gedrag identiek was, maar omdat achter ons gedrag bij allebei een verhaal en een basis lag die lange tijd verborgen bleef. Toen zei ik de woorden die vandaag nog altijd mee aan de basis liggen van dit project:
“Vertel maar. Ik luister en oordeel niet. Ik weet dat niet alles rozengeur en maneschijn is.”
Langzaam begon hij zijn verhaal te vertellen. Een tiental jaar eerder had hij een groot bedrag geleend aan een vriend die het uiteindelijk niet kon terugbetalen. Stilaan verloor hij volledig de controle over zijn financiën. Schulden begonnen zich op te stapelen. Aanmaningen zorgden voor constante stress, hij begon slecht te slapen, zijn concentratie op het werk verdween. En uiteindelijk verloor hij ook zijn job. Zijn relatie liep stuk omdat hij, naar eigen zeggen, “niet meer te genieten was”. Het werd een cirkel die zichzelf bleef herhalen. Uit schaamte vertelde hij niemand wat er werkelijk aan de hand was. Hij had het gevoel gefaald te hebben, kon niemand nog echt vertrouwen en probeerde voortdurend de indruk te geven dat alles nog onder controle was.
Na verloop van tijd zorgde de kleinste druk of opmerking ervoor dat hij ontplofte. Door die houding begon hij zich ook steeds meer af te zonderen. Tijdens onze gesprekken werd duidelijk dat achter die boosheid vooral veel angst, stress en machteloosheid verborgen zat. Boosheid leek voor hem de enige manier geworden om met alle opgebouwde spanning om te gaan. Op een bepaald moment vroeg ik hem of ik contact mocht opnemen met zijn huisarts, na enige twijfel gaf hij mij daar toestemming voor.
Dat gesprek verliep eerst wat stroef door de privacyregels, maar uiteindelijk kwam er openheid. De huisarts vertelde dat hij al jaren bij haar kwam met klachten rond agressiviteit, neerslachtigheid en stress. Vanuit de informatie die zij kreeg, probeerde ze hem zo goed mogelijk te helpen met antidepressiva, doorverwijzingen naar psycholoog of psychiater, en gesprekken rond stress en relaties. Maar telkens wanneer ze vroeg waar de problemen echt vandaan kwamen, sprak hij over werkdruk of relatieproblemen. De echte oorzaak bleef verborgen uit schaamte. Psychologische hulp bleek bovendien financieel moeilijk haalbaar voor hem. Toen ik met zijn toestemming het volledige verhaal kon uitleggen, viel voor haar ook veel op zijn plaats.
Achteraf vertelde hij mij dat vooral de herkenning in mijn eigen verhaal en de rust waarmee ik luisterde ervoor zorgden dat hij zich voor het eerst veilig genoeg voelde om eerlijk te zijn. Van daaruit konden we gerichter hulp zoeken. Via het CAW kreeg hij gratis budgetbegeleiding en bijkomende ondersteuning. Langzaam kwam er opnieuw structuur en rust in zijn leven. Niet omdat alle problemen plots verdwenen waren, maar omdat hij het niet langer volledig alleen moest dragen.
In de tijd dat we elkaar kennen, heb ik een man leren kennen die opnieuw rust gevonden heeft. Iemand die beter met zijn situatie kan omgaan. Iemand die opnieuw kan lachen en genieten van kleine dingen in het leven. Voor de buitenwereld leek boosheid jarenlang het probleem. Maar achter die boosheid zaten vooral stress, schaamte, angst en een man die volledig was vastgelopen.
Ondertussen verwijst dezelfde huisarts nog regelmatig mensen door die nood hebben aan een luisterend oor.
Niet omdat ik hulpverlening vervang, maar omdat mensen zich soms eerst veilig genoeg moeten voelen om hun echte verhaal te kunnen vertellen. Van daaruit zoeken we samen, met de juiste informatie, naar gepaste en haalbare hulp.